هر حکایت دارد آغازی و انجامی

   جز حدیث رنج انسان،غربت انسان

    آه!

   گویی هرگز این غمگین حکایت را

    هر چه ها باشد،نهایت نیست..

                                      ((م . امید))

    چشمانت،

   راستگو تر از آن بودند

    که دروغ بگویند

    دوستت دارم را..!!

هدهدی خسته

 در خیابان های خیس می خواند:

گردو فالی به یک سکه خستگی

گردو فالی به یک پیاله درد

گردو فالی به نان سنگک و انگور

گردو فالی به خنده های ربابه

گردو فالی به خواب کفش کتانی!

خیابان خاموش جیغی می کشد سیاه.

قبای هق هق و اندوه

در خزان می پیچد

و خون شتک می زند

به کاکل  ماه.

                                        ((محمود کویر))

  سیگار را دوست داشتم

  آنگاه که

         طعمِ لبانت را

                    می گرفت..

 کاش به همان آسانی که در کودکی کلاغ را پر می دادیم

امروز هم می توانستیم

آنچه را می خواهیم از دل مان پر دهیم..!

          اما نمی دانم ؟

          چرا هر چه نمی بینمت،  

          بیشتر می بینمت؟! 

تو رفتی باد بویِ درد آورد        چه سوزی بادِ صحراگرد آورد

نشد روشن اتاقِ آبیِ من         دلم ایمان به فصلِ سرد آورد

                                                                 ((حبیب الله بخشوده))

دلم می خواست در عهدِ عتیق عاشقی باشم..!

                                                                                              ((علیرضا قزوه)) 

خواب چشمانت را دیدم

      سیاه 

               و 

                  سپید!

 ...

 بعد از آن دیگر آرزو نکردم

                       خواب هایم رنگی باشند